Nawiazanie kontaktu z zywicielem
Niewiele osób uważa, że liposukcja może pomóc w walce z nadciśnieniem itpNawiązanie kontaktu z żywicielem Po wniknięciu do tkanek rośliny czynnik chorobotwórczy przechodzi do trzeciego etapu procesu infekcyjnego, tj. do nawiązania kontaktu pasożytniczego z żywicielem, warunkującego pomyślny przebieg procesu infekcyjnego i zapoczątkowanie patogenezy. Kontakt ten polega jedynie na zdobywaniu przez czynnik chorobotwórczy (pasożyt) odpowiednich substancji pokarmowych i wody, przy czym sposób i efekt tego kontaktu zależą od natury czynnika chorobotwórczego, od sposobu i drogi jego wnikania oraz od wrażliwości lub odporności rośliny żywicielskiej. Pasożyty okolicznościowe, np: bakterie i grzyby, zwane niekiedy pasożytami niszczącymi, np: z bakterii — Pseudomonas tabaci i Eruńnia amylovora, a z grzybów — gatunki Monilinia, Pyrenochaeta i Phytophthora, nawiązują tylko jednostronny kontakt z żywicielem, ponieważ już w okresie wnikania i zaraz po wniknięciu do rośliny zabiją jej komórki pozyskując z nich wszelkie substancje pokarmowe. Pasożyty te obok enzymów wydzielają toksyny, wykazując znaczną działalność chemiczną i tylko nieznaczną mechaniczną. Spośród różnych enzymów wydzielanych przez pasożyty okolicznościowe bezpośrednio po wniknięciu do rośliny największe znaczenie mają enzymy pektolityczne, które szybko rozpuszczają blaszki środkowe, oraz enzymy celulołityczne, rozkładające błonnik ściany komórkowej. Oprócz enzymów pasożyty okolicznościowe wydzielają toksyny, które powodują przede wszystkim zniszczenie całego systemu błon komórkowych rośliny, a przede wszystkim półprzepuszczalności błony cytoplazmatycznej, co w konsekwencji prowadzi do plazmolizy komórek. Wydzielane przez bakterie lub grzyby patogeniczne toksyny wykazują niszczące działanie w miejscu ich powstawania lub też mogą się przemieszczać w roślinie i niszcząco działać na odległość. Niektóre bakterie, np: Pseudomonas glycinae, indukują do roślin specjalne substancje, tzw. bakteryjne toxemia, które nie zmieniają ultrastruktury błony cytoplazmatycznej, lecz powodują to, że komórki żywiciela pozostają zawsze młode, a więc działanie tego patogena polega na opóźnianiu dojrzewania komórek miękiszowych.