Genetyczne uwarunkowanie odpornosci
rehabilitacja warszawaGenetyczne uwarunkowanie odporności Obecnie rozróżnia się dwa typy odporności roślin na choroby. Pierwszy z nich — monogenowy, tj. uwarunkowany przez jeden lub przez małą liczbę genów głównych, bardzo często dominujących, zapewnia wysoką i specyficzną odporność rośliny na pewne rasy danego patogena. Drugi typ — poligenowy, zależy od większej liczby genów kumulatywnych i jest zwykle niespecyficzny. Odporność poligonowa jest słabsza i w znacznym stopniu zależy od warunków środowiska. Zwana jest powszechnie odpornością polową. Ogromna większość dotychczasowych osiągnięć hodowlanych związanych ze specjalizacją patogenów dotyczy odporności monogenowej. Obecnie wiemy, że większość gatunków patogenów tworzy różną ilość ras fizjologicznych. Każda rasa ma charakterystyczny dla niej zakres patogeniczności w stosunku do określonych odmian żywiciela. Stwierdzono, że u patogenów wyspecjalizowanych występują mechanizmy genetyczne warunkujące ich patogeniczność, analogicznie do mechanizmów warunkujących odporność roślin, przy czym geny warunkujące tę patogeniczność są z reguły recesywne, geny odporności natomiast są najczęściej genami dominującymi. Dzięki zmienności genetycznej patogen ma potencjalną zdolność przystosowania się do środowiska, jakie stanowi dla niego nowa bardzo odporna odmiana wprowadzona do uprawy. Zmiana środowiska wywiera na zróżnicowaną populację patogena presję selekcyjną, co prowadzi do ścisłej specjalizacji w stosunkach między żywicielami a patogenami, szczególnie pasożytami obugatorycznymi. Zagadnienia te są obecnie przedmiotem badań genetycznych i fitapatologicznych.